Tag: Ewa Damentka

Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się młodemu mężczyźnie, który właśnie wydostał się z wielkiego dołu. Kiedyś spadł bardzo głęboko. Dzięki własnej pracy systematycznie piął się do góry – do zbawczej krawędzi. Czasami kamienie usuwały się mu spod nóg i znów spadał głębiej, ale on się nie poddawał i właśnie teraz pokonał krawędź rozpadliska. Wreszcie znalazł się na bezpiecznej równinie.

Usiadł na chwilę, by odpocząć. Potem położył się na trawie. Po krótkiej drzemce wstał, rozejrzał się dookoła i zaczął iść w stronę gór majaczących w oddali.

„Osiągniesz swój wymarzony sukces – na pewno osiągniesz” – pomyślała wzruszona Babcia Jaga.

dla Darka napisała Ewa Damentka

Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim włosom. Dała się namówić na wizytę u fryzjera. Teraz w lustrze podziwiała jego pracę – delikatny blond zastąpił siwiznę i z lustra patrzyła na nią kobieta dużo młodsza niż w rzeczywistości.

Autor: Ewa Damentka

Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim zaczarowanym bucikom. Dzięki nim przewędrowała pół świata i one zawsze zaprowadzały ją do miejsc, gdzie była potrzebna i do ludzi, którzy potrzebowali jej pomocy. Nie tylko ludzi – również do wróżek i czarodziejów, którzy jej potrzebowali. Babcia Jaga wzruszona podziękowała swoim bucikom, bo dzięki nim ciągle upewnia się, że świat fantazji dobrze się trzyma w tym współczesnym, materialnym świecie.

dla Ewy napisała Ewa Damentka

Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim marzeniom, które unosiły się wokół niej, wykonując swój wieczorny taniec. Były lekkie i kolorowe. Wyraźnie widziała je wszystkie… Dziś pierwszy raz zauważyła, że większość miała etykietki „Zrealizowane”. Wzruszenie aż zatykało, gdy zobaczyła, jak wiele marzeń udało się urzeczywistnić. Wyrównała oddech, uśmiechnęła się i chwilę zastanowiła się, co jest dla niej ważne, co jeszcze chce osiągnąć…. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie, jak w jej sercu formują się i dorastają kolejne marzenia. Po chwili, delikatnie trzepocząc skrzydełkami, wyfrunęły z jej serca i dołączyły do tańca pozostałych marzeń. „Skoro tyle już zrealizowałam, to pora uwierzyć, że wszystko jest możliwe” – pomyślała i tanecznym krokiem, otulona marzeniami, ruszyła w stronę swojej pracowni. Gdy szła, marzenia jedno po drugim odfruwały w przestworza. Przy niej została tylko delikatna poświata, przypominająca jej, że wszystko jest możliwe.

Autor: Ewa Damentka