Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często pod wierzbę przychodziły dzieci, by oglądać mrówki. Mrowisko było duże, a mrówek cała masa. Siedząc na ławce, też można było obserwować mrowisko. Zawsze coś się w nim działo. Mrówki chodziły w uporządkowanym szyku i określonym kierunku. Gdy jakieś dziecko podeszło bardzo blisko, mrówki badały małe buciki swoimi sposobami. Dorośli obserwujący mrowisko zastanawiali się, w jaki sposób mrówki zachowują porządek i tak doskonałą logistykę.
Autor: Adam