ćwiczenia literackie
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo burzyło to jego harmonogram dnia.W tym dniu wilk był już po obiedzie i właśnie szedł do swojej narzeczonej. Był rozdarty wewnętrznie, nie wiedział, co ma robić. Pierwszy raz w życiu zignorował Czerwonego Kapturka i poszedł na randkę.
dla Eli napisała Paulina Majewska
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo jego nozdrza już zwietrzyły zapach mięsa. To nic, że ludzkiego. Głód i wycieńczenie stępiły zdolność rozróżniania mięs, a tym bardziej dzielenia ich na kategorie. Zapach i wzrok prowadził w kierunku niczego nieprzeczuwającej idącej ścieżką ofiary. Odbicie od tylnych łap i długi szus powstrzymał jednak w ostatniej chwili świst kuli. Ściskający, rozrywający ból przeszył jego klatkę piersiową i ciało wilcze, całkowicie zaskoczone niespodziewanym rozwojem sytuacji, bezwolnie opadło na ziemię.
Autor: Ewa Majewska
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo właśnie na ścieżce umówił się na tajne spotkanie z gajowym. Gajowy często wymykał się ze swojej leśniczówki, w której królowała jego wszechpanująca żona i szukał „męskiego towarzystwa”. Lubili obaj posiedzieć sobie w swoim towarzystwie i pomilczeć.
Autor: Anna-Maria
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo rewir był z zasady groźny. Groźny, ale obfitujący w doskonałe zioła do domowej apteki. Dziewczynka wiedziała, że gdy będzie zbierała zioła, to ma uważać na wilki. Wilki pilnowały, by nie wszystkie zioła zostały wyrwane i gdy ktoś brał tylko na własne potrzeby, to nie atakowały.
Autor: Adam
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo nigdy wcześniej nie widział, żeby małe dziewczynki same chodziły po lesie. Zwykle wędrowały w towarzystwie dorosłych. „Świat się kończy” – pomyślał – „Ja nigdy moich wilcząt nie puściłbym samych. Ich matka też nie… Moja wilczyca troszczy się o nie jak kura, a broni ich jak lwica. Czy ci ludzie są głupi i wystawiają swoje dziecko na żer?”. Tak rozmyślał. Jednak przypomniał sobie, ilu jego pobratymców wybili ludzie i uznał, że głupi jednak nie są. „Pewnie mała jest przynętą” – uznał i schował się w krzakach.
Autor: Kokoryczka
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo będzie musiał zmierzyć się z dylematem natury moralnej, choć wilki takowych generalnie nie mają…
Autor: Ewa Majewska
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo nie spodziewał się nikogo na swym samotnym szlaku, a tymczasem mała słodka dziewczynka zawitała w jego tereny. Czy ona zwariowała? Bajek nie czyta? Oburzony prychnął pod wąsem – mimo wszystko nie chciał jej przestraszyć… Odwrócił się i delikatnie po zielonym mchu pomknął w przeciwnym kierunku.
dla Eli napisał Patisonek
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo zaszła zbyt daleko w las. Dziewczynka w wielkim uniesieniu obserwowała i czuła las. To powodowało. że coraz bardziej się nim zachwycała. Wilk zauważył ten zachwyt i zrezygnował z pogoni, by nie naruszać porządku lasu.
Autor: Adam
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo nie lubił Czerwonych Kapturków.
Poprawka – lubił Czerwone Kapturki, ale zanim mógł się do nich dobrać, musiał najpierw zjeść ich babcie. A te bywały różne – chude, łykowate lub grube, tłuste i wodniste – przeważnie wszystkie były niesmaczne.
Miał po nich wielotygodniowe niestrawności. Kąski małego, soczystego Czerwonego Kapturka były przepyszne, ale niestrawność po zjedzeniu babci była coraz większa. No i ten myśliwy, który zjawia się coraz częściej…
Wilk mocniej przymrużył oczy i wpatrując się w Czerwonego Kapturka, toczył ze sobą wewnętrzną walkę – ulec pierwotnemu instynktowi i podejść do Kapturka, czy rozsądkowi, który podsuwał obraz niesmacznej babci.
Gdy Czerwony Kapturek zbliżył się do wilka na kilka kroków, wilk odwrócił się i odszedł, żeby zapolować na zająca. Długouchy i długoskoki jednak bez wątpienia jest smaczniejszy od starej babci…
Czerwony Kapturek poszedł swoją drogą, nie mając nawet pojęcia, że ominęła go możliwość zaistnienia w baśni i zyskania niezwykłej popularności z tym związanej.
Autor: Ewa Damentka
Wilk przymrużył oczy i uważnie wpatrywał się w idącą leśną ścieżką dziewczynkę w czerwonym kapturku. Zaniepokoiło go, że mała znalazła się w jego rewirze, bo wiedział, że jest od niej silniejszy i w każdej chwili, jeśli tylko zechce – jednym uderzeniem przewróci ją i schwyci za gardło. Była jednak taka mała, bezbronna i sama w wielkim lesie, a wilki nie polują na ludzi. Pozwoli więc przejść jej przez swój rewir…
Autor: Ewa Majewska