ćwiczenia literackie
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim włosom. Dała się namówić na wizytę u fryzjera. Teraz w lustrze podziwiała jego pracę – delikatny blond zastąpił siwiznę i z lustra patrzyła na nią kobieta dużo młodsza niż w rzeczywistości.
Autor: Ewa Damentka
W dolinie leżało ciche, senne miasteczko. Jego mieszkańcy spali, odpoczywając przed kolejnym pracowitym dniem. Rozświetlone było tylko jedno małe okienko na poddaszu. Wewnątrz, w jasnym pokoiku siedziała zupełnie zwykła czarodziejka i wysyłała kolejną codzienną porcję MIŁOŚCI w najbardziej poranione miejsca na Ziemi.
Autor: Ewa Majewska
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się sercu z piernika, jakie dostała od Jasia i Małgosi.
Autor: Anna-Maria
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się sobie w lustrze. „Jestem piękna. Wyglądam bardzo młodo. Woda z pobliskiego źródła mi służy. Jem jagody i maliny. Jest coś jeszcze w miejscu, w którym mieszkam, coś co dobrze na mnie oddziałuje, a poznaję to po tym, że czuję się wypoczęta”.
Autor: Adam
W dolinie leżało ciche, senne miasteczko. Jego mieszkańcy spali, odpoczywając przed kolejnym pracowitym dniem. Rozświetlone było tylko jedno małe okienko na poddaszu. Wewnątrz, w jasnym pokoiku, siedział mały skrzat i szperał w książkach do późnej nocy… Dopisywał ołówkiem na marginesie różne swoje uwagi do tego, co zaobserwował, siedząc na strychu po kilka godzin dziennie.
Co jakiś czas mieszkańcy tego domu odnajdywali te zapiski i byli bardzo zdziwieni ich mądrością i trafnością. Nikt nie zapytał jednak nikogo ani razu, kto je właściwie napisał?
Autor: Ewa Majewska
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim zaczarowanym bucikom. Dzięki nim przewędrowała pół świata i one zawsze zaprowadzały ją do miejsc, gdzie była potrzebna i do ludzi, którzy potrzebowali jej pomocy. Nie tylko ludzi – również do wróżek i czarodziejów, którzy jej potrzebowali. Babcia Jaga wzruszona podziękowała swoim bucikom, bo dzięki nim ciągle upewnia się, że świat fantazji dobrze się trzyma w tym współczesnym, materialnym świecie.
dla Ewy napisała Ewa Damentka
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się parze tańczącej z pełną gracją na parkiecie. Za chwilę Babcia Jaga też zatańczy na tym samym parkiecie i to wcale nie gorzej…
Autor: Ewa Majewska
W dolinie leżało ciche, senne miasteczko. Jego mieszkańcy spali, odpoczywając przed kolejnym pracowitym dniem. Rozświetlone było tylko jedno małe okienko na poddaszu. Wewnątrz, w jasnym pokoiku było gwarno. Zebrało się rodzeństwo – młodzież, która następny dzień miała wolny. Było więc trochę zabaw i szaleństwa, ale także sporo rozmów. Panował fajny klimat spotkania. Czuło się, że każdy z młodych ludzi ma swój udział w tworzeniu małej historii wspólnego przebywania.
dla Mamy Maleństwa napisał Adam
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się wzgórzu, na którym stał jej dom. „To wspaniałe miejsce” – pomyślała – „To jest wszystko, czego mi potrzeba. Jest tutaj dobrze, gdy pada deszcz i gdy świeci słońce. Jest droga wiodąca do dużego miasta i grzyby w lesie. Jest czysta woda i las, który chroni przed wiatrem”.
Autor: Adam
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim marzeniom, które unosiły się wokół niej, wykonując swój wieczorny taniec. Były lekkie i kolorowe. Wyraźnie widziała je wszystkie… Dziś pierwszy raz zauważyła, że większość miała etykietki „Zrealizowane”. Wzruszenie aż zatykało, gdy zobaczyła, jak wiele marzeń udało się urzeczywistnić. Wyrównała oddech, uśmiechnęła się i chwilę zastanowiła się, co jest dla niej ważne, co jeszcze chce osiągnąć…. Zamknęła oczy, wyobrażając sobie, jak w jej sercu formują się i dorastają kolejne marzenia. Po chwili, delikatnie trzepocząc skrzydełkami, wyfrunęły z jej serca i dołączyły do tańca pozostałych marzeń. „Skoro tyle już zrealizowałam, to pora uwierzyć, że wszystko jest możliwe” – pomyślała i tanecznym krokiem, otulona marzeniami, ruszyła w stronę swojej pracowni. Gdy szła, marzenia jedno po drugim odfruwały w przestworza. Przy niej została tylko delikatna poświata, przypominająca jej, że wszystko jest możliwe.
Autor: Ewa Damentka