Droga, początkowo łatwa, stawała się coraz bardziej stroma i momentami zaczynała znikać. Tylko uważny wędrowiec mógł wypatrzeć jej ślady na górskim zboczu. Szczególnie trudno było tuż przed szczytem. Jednak, gdy się go już zdobyło, to odpoczynek był przyjemny, a wędrowiec miał poczucie spełnienia i, stojąc na górze, rozglądał się wokół. Podziwiał piękno nieba oraz otoczenie. Również z zaciekawieniem patrzył w dół. Nie obawiał się upadku, ponieważ jego entuzjazm wziął górę nad strachem.
dla Adama napisał AMK