ćwiczenia literackie
Kropelka wody błyszczała na zielonym listku. Przyciągnęła uwagę tęczy, która zaczęła się przyglądać w tej kropelce i w jej siostrach. Tęcza była zachwycona – już nie była jedna, jedyna, osamotniona… Było jej wiele – całe mnóstwo – w każdej kropelce widziała swoje lustrzane odbicie.
Autor: Ewa Damentka
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się Borówce. Wiele słów cisnęło się jej na usta i wiele pytań, więc milczała, chcąc zyskać na czasie i ułożyć jakoś te myśli i pytania. Borówka przerwała przedłużającą się ciszę, mówiąc:
– Odwiedziłam już Ciotkę z Kanapy.
Babcia Jaga spojrzała pytająco.
– Ciotka wyjaśniła mi, że dwa lata temu byliście na moim pogrzebie. Nie martw się, wiem, że kiedyś umrę, podobnie jak pozostali.
– Och… – zaczęła Babcia Jaga, nie wiedząc, jak skończyć.
Przyglądały się sobie w długim milczeniu. Wreszcie Jaga odezwała się:
– Borówko, czy mogę cię uściskać?
Padły sobie w ramiona. Po dłuższej chwili Babcia Jaga wyszeptała:
– Bardzo mi ciebie brakowało. Bardzo…
– Ja też tęsknię za wami, kiedy jestem gdzie indziej – odpowiedziała Borówka – cieszę się, że tu jestem, z tobą.
Popatrzyła na Babcię Jagę i zapytała:
– Jesteś głodna? Może coś teraz zjemy? Chodźmy do kuchni.
– Och…, z wielką chęcią – zgodziła się Babcia, myśląc z nadzieją o słoiku z maślakami, który przed chwilą znalazła w spiżarni.
Autor: Archiwista SC
Mała ławeczka stała w parku od bardzo dawna. Płacząca wierzba, pod którą ją postawiono, zdążyła urosnąć i teraz jej gałęzie chroniły ławeczkę przed ciekawskimi spojrzeniami spacerowiczów.
Bardzo często pod wierzbę przychodziły dzieci, by oglądać mrówki. Mrowisko było duże, a mrówek cała masa. Siedząc na ławce, też można było obserwować mrowisko. Zawsze coś się w nim działo. Mrówki chodziły w uporządkowanym szyku i określonym kierunku. Gdy jakieś dziecko podeszło bardzo blisko, mrówki badały małe buciki swoimi sposobami. Dorośli obserwujący mrowisko zastanawiali się, w jaki sposób mrówki zachowują porządek i tak doskonałą logistykę.
Autor: Adam
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się kręconej rzece. Rzeka ta kręciła się mocno.
„Dlaczego moja rzeka ma tyle zakoli, a inne płyną niemal w linii prostej?”
Fakt ten nie przeszkadzał jednak zupełnie kaczkom. Czy to lato, czy zima muszą mieć one kontakt z wodą. Zakola natomiast są dobre do ukrycia się.
Autor: Adam
Kropelka wody błyszczała na zielonym listku. Przyciągnęła uwagę innych kropelek na innych listkach. Świeciło słońce, więc światło odbijało się na całych roślinach. Była to chyba poranna rosa.
Autor: Adam
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się swoim włosom. Dała się namówić na wizytę u fryzjera. Teraz w lustrze podziwiała jego pracę – delikatny blond zastąpił siwiznę i z lustra patrzyła na nią kobieta dużo młodsza niż w rzeczywistości.
Autor: Ewa Damentka
W dolinie leżało ciche, senne miasteczko. Jego mieszkańcy spali, odpoczywając przed kolejnym pracowitym dniem. Rozświetlone było tylko jedno małe okienko na poddaszu. Wewnątrz, w jasnym pokoiku siedziała zupełnie zwykła czarodziejka i wysyłała kolejną codzienną porcję MIŁOŚCI w najbardziej poranione miejsca na Ziemi.
Autor: Ewa Majewska
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się sercu z piernika, jakie dostała od Jasia i Małgosi.
Autor: Anna-Maria
Kropelka wody błyszczała na zielonym listku. Przyciągnęła uwagę Gucia, który latał nieopodal w polnych kwiatach…
Autor: Ewa Majewska
Wzruszona Babcia Jaga z podziwem przyglądała się sobie w lustrze. „Jestem piękna. Wyglądam bardzo młodo. Woda z pobliskiego źródła mi służy. Jem jagody i maliny. Jest coś jeszcze w miejscu, w którym mieszkam, coś co dobrze na mnie oddziałuje, a poznaję to po tym, że czuję się wypoczęta”.
Autor: Adam