ćwiczenia literackie
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami rosło rosło drzewo duże dorodne i mądre. Każdy, kto rozmyślał, obejmując je, dostawał prezent w postaci mądrej rady. Drzewo z biegiem lat dostrzegło, że niewielka ilość osób przychodzi drugi i kolejny raz. Oczywiście były miliony osób, które nigdy nie przyszły.
Drzewo zapytało, czy nie wszyscy potrzebują dobrych rad?
dla Ewy napisał Adam
Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu…
Zwykle tak się dzieje w kochających się rodzinach. Działo się od dawna i zawsze będzie się dziać…
Cóż, wypada życzyć, żeby jak najwięcej kochających rodzin było na świecie, żeby ich dzieci mogły w nich rosnąć, dojrzewać, zdrowo się rozwijać i… żeby miały na to warunki.
Marzę o tym, gdy oglądam lub czytam najnowsze doniesienia z Syrii i innych krajów ogarniętym wojną… Mam nadzieję, że kiedyś to wszystko się zakończy. Może wtedy ludzie dorosną, nie wiem…
Przykro byłoby myśleć, że wojny są normą, że zawsze były, są i będą… Więc myślę sobie, że mogę pielęgnować nadzieję na pokój i pokojowe rozwiązywanie problemów.
Jeśli będę ją pielęgnować, może przyjdzie do głowy pomysł, co mogę zrobić, by tak się stało… Jeśli więcej ludzi będzie tę nadzieję pielęgnować – będzie więcej pomysłów. Na początku pewnie malutkich, ale będą rosły – w ilość, w siłę i skuteczność…
Autor: Ewa Damentka
Przyszło nowe. Jedna chwila wystarczyła, by świat się zmienił… Na nowej wyspie wyrosły wszelkie rodzaje ziół. Osoby, które o tym wiedziały, przypływały na wyspę i zrywały to, co potrzebne.
Z czasem wyspa zyskała miano „wyspy zdrowia”. Każdy, kto przypływał na wyspę, słyszał też tajemniczy głos, który mówił, by brał z wyspy tylko tyle ziół, ile jest naprawdę potrzebnych.
Autor: Adam
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami rosło poczucie ZAGROŻENIA. Dochodziło, bombardując wszystkie zmysły z nadajników radiowych, stacji telewizyjnych i stron internetowych. Wszyscy powtarzali wszystko, co usłyszeli, a nawet jeszcze więcej i fala zagrożenia roznosiła się dalej i dalej…
Aż nagle odcięto prąd i nie miało się już co rozchodzić. Odzyskano wolny czas, przewietrzono umysły na spacerach, robiąc w nich wreszcie miejsce na własne życie.
Autor: Ewa Majewska
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami rosło niezłe ziółko. Długo zimowało zahibernowane na końcu świata, ale okres wegetacji właśnie się skończył i ziółko zaczęło główkować, jak się z tego końca świata wydostać. A że makówkę miało nie od parady, zaraz zasiało kilka niezłych pomysłów na ekspansję w stronę świata.
Autor: Justyna Czekała
Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu… To cudowne być jego ojcem… widzieć swojego pierworodnego… snuć marzenia i je realizować.
Tata czuł, że przepełnia go dodatkowa siła, że uruchamiają się dotąd nieznane mu pokłady energii i wytrzymałości. Nie wiedział, co go czeka, ale przepełniała go gotowość i pewność, że będzie się starał, że da z siebie wszystko…
A dziecko tymczasem zasnęło, nieświadome wzruszeń, jakie przysparza swoim rodzicom.
dla Taty Maleństwa napisała Ewa Damentka
Przyszło nowe. Jedna chwila wystarczyła, by świat się zmienił. Tylko w którym kierunku? Zgodnie z czyimi interesami? Aby sprostać oczekiwaniom wszystkich – NOWE, które przyszło, przyniosło każdemu to, czego oczekiwał i na co sam sobie zasłużył.
Autor: Ewa Majewska
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami rosło duże drzewo o rozłożystej koronie – i rośnie dalej. Pod nim rosną wspaniałe borowiki szlachetne. Wielu ludzi szukało do niego drogi, ale tylko ja ją znam. Trafiłem tam kiedyś przypadkiem, kiedy zabłądziłem w lesie. Szlachetne borowiki dają wspaniałą woń i zawsze odrastają zerwane. Pozwalają zapełnić spiżarnię na całą zimę.
dla Ewy napisał Darek$
Za górami, za lasami, za siedmioma rzekami rosło coś wielkiego. Z początku nikt nie zdawał sobie z niego sprawy. Potem, gdy było większe, nikt nie zwracał na nie uwagi. Dopiero kiedy urosło i przestało mieścić się w głowie, nagle stało się zauważalne dla wszystkich.
Autor: Justyna Czekała
Kiedyś, dawno, dawno temu, pewnej zimowej nocy urodził się mały chłopczyk. Mama przytuliła go z miłością, a Tata patrzył na niego kochającym wzrokiem i z nadzieją w sercu.
Nadzieję trzeba mieć, ale trzeba od razu zacząć działać.
Tylko co w tej chwili miałby konkretnie robić? Dziecko spało, było nakarmione.
Powiedział więc kilka ciepłych słów swojej żonie i położył się. Układał plan na następny dzień i na nadchodzący tydzień.
Następnego dnia ów ojciec obudził się wypoczęty i ze świadomością, że planować trzeba, ale też zawsze trzeba zostawić jakiś margines na rzeczy nieprzewidziane.
Autor: Adam